Δημήτρης Κολοκάθης*
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) ορίζει, ήδη από το 1946, την υγεία ως την «κατάσταση της πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας (well-being) και όχι μόνο την απουσία ασθένειας ή αναπηρίας». Εντός αυτού του πλαισίου, ως μέρος του, η ψυχική υγεία περιγράφεται ως μια «κατάσταση στην οποία το άτομο αντιλαμβάνεται τις ικανότητές του, μπορεί να ανταπεξέλθει στα φυσιολογικά άγχη της ζωής, μπορεί να δουλέψει παραγωγικά και να συνεισφέρει στη κοινότητά του».
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας διακηρύσσει πως η ψυχική υγεία καθορίζεται από κοινωνιοοικονομικούς, βιολογικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες. Τονίζει δε πως αποδοτικές στρατηγικές και παρεμβάσεις δημόσιας υγείας υφίστανται για να προωθούν (promote), να προστατεύουν (protect) και να αποκαθιστούν την ψυχική υγεία.
Ο Δήμος είναι η κοντινότερη στον πολίτη οργανωμένη δομή μιας πολιτείας. Είναι αυτός που φροντίζει για τους κατοίκους στη γειτονιά, που διαχειρίζεται το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζουν, που φροντίζει για τις δραστηριότητες που θα μπορούν να κάνουν, για τα σχολεία στα οποία πηγαίνουν τα παιδιά, για τους χώρους που οι κάτοικοι αθλούνται.
Δεν χρειάζεται πολύ για να καταλάβουμε όλες και όλοι πώς ένας Δήμος, ανάλογα με τα πράγματα που φροντίζει ή αμελεί, συμβάλλει σημαντικά στο επίπεδο υγείας των κατοίκων του. Με άλλα λόγια διαχειρίζεται τα μισά από τα πράγματα που ο ΠΟΥ θέτει ως παραμέτρους της υγείας. Διαχειρίζεται επίσης, ή δεν το κάνει, και ένα μεγάλο μέρος των στρατηγικών για τη δημόσια υγεία, ιδίως στο κομμάτι της προώθησης και της προστασίας της ψυχικής υγείας,
- μέσω προγραμμάτων προαγωγής υγείας στα σχολεία και τον γενικό πληθυσμό
- μέσω φροντίδας του δημόσιου χώρου και του πράσινου
- μέσω δομών προστασίας και έγκαιρης παρέμβασης για τους πολίτες σε διακινδύνευση
Δεν χρειάζεται πολύ επίσης να αντιληφθούμε πως όλα τα προηγούμενα αφήνουν μάλλον παγερά αδιάφορο τον Δήμο Φιλοθέης-Ψυχικού. Δεν θα μπω καν στον κόπο να απαριθμήσω τι δεν γίνεται γιατί το πρόβλημα είναι σοβαρότερο, καθώς δεν νομίζω ότι γίνεται αντιληπτό τι και για ποιο λόγο θα έπρεπε εξαρχής να γίνει.
Θα πρέπει νομίζω, όλοι εμείς που ζητάμε από τα μέλη μιας κοινότητας ανθρώπων, όπως ένας Δήμος, να έχουμε βαθιά συναίσθηση της ευθύνης που θα κληθούμε να κουβαλήσουμε στις πλάτες μας αύριο. Και θα πρέπει να λογοδοτούμε για ένα μόνο πράγμα: έγινε η ζωή των πολιτών καλύτερη; Αυξήθηκε η ευεξία τους ζώντας στην πόλη τους; Αυτό είναι το μέτρο των ανθρώπων.
Κάθε πάρκο που φτιάχνουμε, κάθε χώρος που αποδίδεται για χρήση των κατοίκων, κάθε συλλογικότητα που διευκολύνεται να λειτουργήσει, κάθε δρόμος και πεζοδρόμιο να περπατήσουμε, κάθε γρασίδι που θα μπορούμε να ξαπλώσουμε, κάθε παρέμβαση στα σχολεία, κάθε δομή και χώρος προστασίας όσων βρίσκονται σε κίνδυνο, κάθε τι που βγάζει τους ανθρώπους από τα σπίτια τους και τη μοναξιά τους, κάθε τι που τους κάνει συμμέτοχους στην κοινότητά τους, τους κάνει πιο υγιείς. Και η υγεία είναι μια εξαιρετικά πολιτική πράξη. Και οι πολιτικές πράξεις έχουν πρόσημα. Οι δεσμεύσεις και οι άξονες για την υλοποίησή τους που έχουν δημοσιευθεί από τους Ενεργούς Πολίτες, έχουν συγκεκριμένη λογική και συγκεκριμένο, προοδευτικό, πρόσημο, είναι λογικές, απλές, υλοποιήσιμες και εστιάζουν στον άνθρωπο.
*Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος.
energoipolites.blog 